KoesterKleren

• Episode gallery with thumbnails

• Brief description for each episode / philosophy / makersstory

• Easy sharing functionality

KoesterKleren nodigt uit om de waarde van hun kledingkast te herontdekken en een diepere waardering voor hun kleding te ontwikkelen. Door persoonlijke verhalen wordt kleding niet alleen gezien als functionele objecten, maar als dragers van herinneringen, expressie en identiteit. De afleveringen zijn een reeks portretten die de kijker meenemen naar hun eigen garderobe en hen misschien aanzetten tot een andere, meer zorgzame kledingcultuur. 

(3 rollen: lenzen, verschillende interpretaties, ik als ontwerper, inno tegenoverstelling, hoe brengt Yinka dit aan,

waar zit die waarde in die kleren - hoe ver gaan in betekenis beeld en fysieke manifestatie,

Yinka brengt mensen aan, Soraya onbevangen

naar Matti)

Drie perspectieven bieden een gelaagde blik op kleding: een ontwerper, een drager en een toeschouwer.

Ze tonen hoe kleding niet enkel een fysiek object is, maar ook een drager van betekenis en identiteit.

Zo brengt Yinka mensen aan. Soraya praat ermee kijkt met een open blik, onbevangen, en reflecteert op de diepere lagen van beeld en materie. Samen verkennen ze hoe ver kleding kan gaan in het uitdrukken van waarde – niet enkel in vorm, maar ook in beleving.

De eerste die over een kledingstuk komt vertellen, is Matti.

(5 wat gebeurt er tijdens - wisselwerking - iets gekregen iets willen geven - toestemming, connecteren en wringen en ruimte maken

stroef maar draagt wel op GF (fierheid, belang, pronkstuk) de conversatie/interpretatie v Sora tegenover...  )

Wat gebeurt er wanneer kleding het begin wordt van een gesprek?
Tijdens de ontmoetingen ontstaat een dynamische wisselwerking: iets ontvangen wekt het verlangen op om iets terug te geven. Het delen van een kledingstuk vraagt om toestemming, om ruimte te maken voor verbinding. Soms stroef, soms kwetsbaar – maar altijd met betekenis. Het gesprek roept de fierheid of het belang van de stukken op, en maakt ze pronkstukken.

In deze aflevering praat Soraya met Aziz, die spaarde voor zijn favoriete hemd om indruk te maken op een winkeljuffrouw 

(ambities and learnings

voor ons heel indrukwekkend geweest - we wisten niet waar we aan begonnen - 

heel persoonlijk - als mezelf in moeten gaan staan - niet voorgestanst label - co-creatie - iedereen heeft kleren, iedereen heeft een verhaal - de mensen en hun openheid - chemie die werkte - ritueel - bereidheid om in het ritueel te stappen - de banaliteit verheven

dit is ook een bedanking naar hen toe om dit te doen, er in mee te stappen 

wens om dit verder uit te dragen )

In de laatste aflevering vertelt Greet over de muts van haar overleden partner.

Deze ervaring was iets waarvan we op voorhand niet konden vermoeden hoe diep ze zou gaan. De dingen die we bijleerden en amibities waren heel indrukwekkend.

Soraya stelde zich erin op als haarzelf, zonder voorgestanst label – en precies daarin lag de kracht. Het werd persoonlijk. In co-creatie ontstond iets wat groter was dan de som van de delen: een ruimte waarin ieder kledingstuk een verhaal werd, en elke ontmoeting een ritueel. Want iedereen heeft kleren, en iedereen heeft een verhaal.

Wat ons het meest raakte, was de bereidheid van mensen om zich open te stellen, om mee te stappen in dat ritueel. De chemie werkte. De banaliteit werd verheven.

Hiermee bedanken we ook graag degenen die bereid waren dit te doen, die erin mee stapten.
Het is onze wens om dit verder te dragen – deze manier van kijken, van delen, van maken.

Kledij is mijn medium. Mijn wens is om mensen (mezelf) dichter te brengen bij wat er is. Open te staan, te connecteren. Te leven eigenlijk, misschien. Geraakt worden. Dat het er toe doet. Dat we niet inwisselbaar zijn, dat "het" niet inwisselbaar is. Een vraag naar zorg, waardering, betekenis. 

“Kleren eren.

Geven en nemen wordt wederzijds.

Ons dichter brengen bij waarmee we ons omringen.

Soms is aandacht geven voldoende.

Stukjes aandacht geven lagen die ons extra kunnen aanzetten.”